Այնուամենայնիվ, Էրիվանի հանգույցի վերակառուցումը երկար տարիներ պահանջեց։ Մի քանի տարի շարունակ Թիֆլիսի (հենց Վրացական ԽՍՀ մայրաքաղաքն էր Անդրկովկասի երկաթուղային կենտրոնը) և Երևանի միջև չէին դադարում հեռագրական հաղորդագրություններն այդ առիթով։ Երկաթգծի ղեկավարությունն առաջարկում էր կայարանի վերակառուցման մասնակի լուծումներ, որոնք անընդունելի էին արագ զարգացող քաղաքի համար։ Սկզբունքորեն, այս հարցին անդրադարձ կատարվեց միայն Հայրենական պատերազմից հետո՝ 1949 թվականին, երբ նոր շենք կառուցելու որոշում կայացվեց, ինչի կապակցությամբ դիմում հղվեց Մոսկվա՝ Հաղորդակության ուղիների նախարարություն, այլ ոչ թե Թբիլիսի: Արդյունքում, 1956 թվականին Երևանն ունեցավ կայարանի նոր, մոնումենտալ շենք՝ տպավորիչ ինժեներական, ճարտարապետական և գեղագիտական լուծումներով: Միջքաղաքային և հեռավոր հաղորդակցության ուղևորների համար նախատեսված ծառայությունների ողջ համալիրը շատ արագ կայարանի շենքը վերածեց Երևանի բնակիչների և հյուրերի գրավչության կենտրոնի՝ ռեստորաններ, սրճարաններ, պահասենյակ, Սասունցի Դավթի արձան, շատրվան և զբոսանքի վայրեր: Կայարանի ճարտարապետությունը յուրահատուկ է խորհրդային մոնումենտալիզմի և հայկական ավանդույթի միաձուլմամբ, այսպես ասած, «ազգային ստալինյան կլասիցիզմի» հազվագյուտ օրինակ: Բացի այդ, շենքն իր մասշտաբայնությամբ հաջողությամբ ներգծված է քաղաքային միջավայրում, հանդես է գալիս որպես տարածքի ճարտարապետական դոմինանտ, կապում է տրանսպորտն ու քաղաքային խորհրդանիշները և գործում է որպես մայրաքաղաքի ուղենիշ: Այդ տարիներին քաղաքացիական ավիացիան այնքան զարգացած չէր, որքան այսօր, և արտաքին աշխարհ տանող դարպասներ էին համարվում հենց երկաթուղային կայարանները: Շատ շուտով կայարանի շենքը դարձավ Հայաստանի խորհրդանիշներից մեկը։ Կայարանը՝ հանրապետության դեմքը։ Նա դիմավորում և ճանապարհում էր հյուրերին, տպավորում իր վեհությամբ, պատկերվում էր մետաղադրամների և թղթադրամների վրա: Աշխարհով մեկ տարածվում էին բացիկներ, որոնց վրա պատկերված էր ճարտարապետ Էդմոն Տիգրանյանի նախագծով կառուցված վեհաշուք շենքը։ Այն պատկանում էր ճարտարապետների այն սերնդին, որոնց համար շենքը ոչ թե սովորական օբյեկտ էր, այլ մշակութային արտահայտչաձև։ Եվ, այնուամենայնիվ, կայարանի շենքն անմիջապես չի ստացել ներկայիս տեսքը։ 50-ականների կեսերին ԽՍՀՄ-ում սկսեցին պայքարել ավելորդությունների դեմ շենքերի կառուցման ժամանակ, ինչի արդյունքում շենքը զրկվեց նախագծային աշտարակից և սայրաձողից։ Տիգրանյանի համարձակ մտահղացումը կյանքի կոչվեց ավելի ուշ, և շենքի ճարտարապետության մեջ հեղինակի բոլոր մտահղացումների իրագործումն այն դարձրեց եզակի, համարձակ, ազգային և ուղղված վեր ու դեպի ապագա: Այսօր կայարանը և Հայաստանի Հանրապետության ողջ երկաթուղային համակարգը կառավարում է «Հարավկովկասյան երկաթուղին», որն ընդգծում է կայարանի շենքի բացառիկ պատմաճարտարապետական նշանակությունը և հպարտորեն ներկայացնում այն հյուրերին ու Երևանի բնակիչներին:
